در دهه‌های اخیر، توسعه محصولات تراریخته، به یکی از موضوعات چالش‌برانگیز در سیاست‌گذاری کشاورزی و سلامت عمومی تبدیل شده است. گسترش این فناوری‌، کشورها را با مسائل پیچیده‌ای همچون تنظیم مقررات، ارزیابی ایمنی، پذیرش اجتماعی و الزامات تجاری مواجه ساخته است. در این میان، تفاوت در اولویت‌های ملی، ظرفیت‌های نهادی و رویکردهای فرهنگی، به شکل‌گیری الگوهای متنوع سیاست‌گذاری در قبال محصولات تراریخته منجر شده است. این مقاله با رویکردی تطبیقی، سیاست‌ها و چارچوب‌های حاکم بر محصولات تراریخته در چهار کشور روسیه، برزیل، آلمان و ژاپن را مورد بررسی قرار می‌دهد. تحلیل حاضر بر پنج محور اصلی شامل چارچوب‌های قانونی و نهادی، سیاست‌های اجرایی و نظارتی، سازوکارهای ارزیابی ریسک، الزامات برچسب‌گذاری و سطح پذیرش عمومی متمرکز است. یافته‌ها نشان می‌دهد که برزیل با اتخاذ رویکردی توسعه‌محور، شرایط مساعدی برای گسترش تولید و تجارت محصولات تراریخته فراهم کرده است، در حالی‌که آلمان و ژاپن با تکیه بر اصل احتیاط، شفافیت و حساسیت افکار عمومی، سیاست‌هایی محتاطانه‌تر اتخاذ کرده‌اند. در مقابل، روسیه رویکردی محدودکننده و منع‌گرایانه در قبال تولید و واردات محصولات تراریخته در پیش گرفته است. در مجموع، نتایج این مطالعه بر اهمیت طراحی چارچوب‌های سیاستی متوازن، مبتنی بر شواهد علمی و متناسب با شرایط ملی برای حکمرانی ایمنی زیستی تاکید دارد.