در این مقاله، در چارچوب تشدید تغییر اقلیم، افزایش تنش آبی و رشد تقاضای جهانی غذا، نقش فناوری‌های نوین کشاورزی با تمرکز بر محصولات تراریخته و پیامدهای آن‌ها بر امنیت غذایی، منابع آب و ایمنی زیستی بررسی شده است. هدف پژوهش، مرور و تحلیل انتقادی پیوند آب، غذا و ایمنی زیستی و تبیین نقش حکمرانی در مدیریت فرصت‌ها و مخاطرات فناوری‌های زیستی در شرایط تغییر اقلیم است. روش تحقیق بر مرور مطالعات سه دهه اخیر و بررسی تحول رویکردها به سمت پیوند آب، غذا و ایمنی زیستی است. نتایج نشان می‌دهد اثرات محصولات تراریخته بر امنیت غذایی و منابع آب، بیش از ماهیت فناوری، به کیفیت حکمرانی، چارچوب‌های ارزیابی ریسک، الگوی مصرف نهاده‌های شیمیایی و شرایط اقلیمی وابسته است. در این راستا، توسعه حکمرانی یکپارچه، تقویت پایش‌های زیست‌محیطی، ارزیابی ریسک در مقیاس حوضه آبریز و همگرایی سیاست‌های آب، کشاورزی و ایمنی زیستی ضروری است. این اقدامات پیش‌شرط بهره‌برداری پایدار از فناوری‌های زیستی و تحقق امنیت غذایی همراه با حفاظت از منابع آب محسوب می‌شوند. نوآوری مقاله، ارائه چارچوب مفهومی پیوند آب–غذا–ایمنی زیستی برای تصمیم‌گیری یکپارچه در مدیریت فناوری‌های زیستی تحت شرایط تغییر اقلیم است.