Journal of Biosafety

en بیولیچینگ برای تولید نانوذرات به‌عنوان راه‌حلی برای آلودگی‌های محیطی Bioleaching for Nanoparticle Production as a Solution for Environmental Pollution تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">آلودگی محیط با پلاستیک و فلزات سنگین ازچالش‌های بزرگ قرن است. زباله‌های الکترونی باعث افزایش فلزات سنگین و پلاستیک در محیط می‌شوند که تهدیدگر زندگی موجودات هستند و حذف آنها از محیط ضروری است. روش‌های دفع مانند دفن و سوزاندن به محیط آسیب وارد می‌کند. فلزاتی مانند طلا و نقره، بازیافت زباله‌های الکترونی را ضروری می‌سازد اما به دلایل اقتصادی، استفاده از جایگزین ضروری است. هدف این مقاله معرفی بیولیچینگ به‌عنوان روش بازیافت زباله است که برای حذف فلزات سنگین و تولید نانوذرات استفاده می‌شود. در انتها به کاربرد این نانوذرات در تصفیه‌ی آب و تجزیه‌ی میکروپلاستیک اشاره شد. تبدیل فلزات غیرمحلول به محلول توسط میکروارگانیسم را بیولیچینگ می‌گویند. باکتری‌های Chromobacterium violaceum، Pseudomonas، Sulfobacillus thermmosulfidooxidans و Acidiphilium acidophilum طلا ، نقره، نیکل و مس را از زباله‌های الکترونی بیولیچ می‌کنند. Aspergillus niger، Penicillium simplicissimum، Aspergillus fumigatus و Aspergillus flavus که با بیولیچ مس، سرب، نیکل و آلومینیوم، اسیدآلی تولید می‌کنند. Morganella نانوذرات مس را تولید می‌کند. نوع میکروارگانیسم، اندازه ذرات، دما و pH روی این پروسه اثرگذار است. بیولیچینگ جایگزین سایر روش‌های بازیافت زباله الکترونی است. تصفیه‌ی آب و تجزیه‌ی فوتوکاتالیستی میکروپلاستیک‌ها از کاربردهای نانوذرات تولیدشده، هستند.  </div> <div style="text-align: justify;">Environmental pollution of heavy metals and plastics has been a great challenge of the last century. E-wastes increase heavy metals and plastics concentration in the environment. These toxic substances are a threat to organisms. So their removal from the environment seems necessary. There are different disposal methods like landfilling and incineration, which cause a great deal of damage to the environment. On the other hand, the need for precious metals recovery like gold and silver from e-waste makes recycling necessary. Nevertheless, these methods are generally expensive. So applying a new alternative is required. The purpose of this paper is to introduce bioleaching as an alternative to conventional disposal and recycling methods. This method is used to remove the heavy and toxic metals in order to produce metallic nanoparticles. Then the application of nanoparticles in wastewater treatment and microplastics degradation is mentioned. The conversion of insoluble metals to soluble ones by microorganisms is called bioleaching. Bacteria like Chromobacterium violaceum, Pseudomonas species, Sulfobacillus thermosulfidooxidans, and Acidiphilium acidophilum bioleach gold, silver, nickel, and copper of electronic wastes. There are different fungi like Aspergillus niger, Penicillium simplicissimum, Aspergillus fumigatus, and Aspergillus flavus that generate organic acid to leach out copper, lead, nickel, and aluminum. Morganella produces copper nanoparticles from wastes. Factors like microorganisms, particle sizes, temperature, and pH affect the bioleaching process. Bioleaching is a substitution for recycling methods of electronic wastes. Wastewater treatment and photocatalytic degradation of microplastics are two critical applications of produced nanoparticles.</div> ایمنی زیستی, باکتری‌های تولیدکننده نانوذره, بیولیچینگ, فلزات سنگین, میکروپلاستیک Biosafety, Nanoparticle Producing Bacteria, Bioleaching, Heavy Metals, Microplastic 61 70 http://journalofbiosafety.ir/browse.php?a_code=A-10-578-1&slc_lang=en&sid=1 Motahare Haghighatjoo مطهره حقیقت‌جو motaharehaghighatjoo1996@gmail.com 10031947532846002264 10031947532846002264 No MSc. student, Department of Biotechnology, Faculty of Biology, Alzahra University, Tehran, Iran. دانشجو کارشناسی ارشد، گروه بیوتکنولوژی، دانشکده زیست شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران Ali Mohammadi علی محمدی A.Mohammadi@Alzahra.ac.ir 10031947532846002265 10031947532846002265 Yes Assistant Professor of Microbiology, Department of Microbiology, Faculty of Biological Sciences, Alzahra University, Tehran, Iran. استادیار میکروبیولوژی، دانشکده زیست شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران