در این پژوهش طراحی و توسعه روشی مناسب برای بهینه سازی ظرفیت جذب تالیم در شرایط مختلف در محلول‌های آبی انجام شد. کمپلکس معدنی آبی پروس بدون نیاز به حضور عامل اصلاح دهنده سطح، به عنوان جاذب فرآیند استخراج انتخاب گردید. تالیم بر روی مقدار کمی از آبی پروس جذب سطحی شد و غلظت محلول عبور کرده از جاذب با استفاده از طیف سنجی نشر اتمی پلاسمای جفت شده القایی اندازه‌گیری شد. تأثیر شرایط آزمایشگاهی مانندpH، مقدار جاذب و میزان رطوبت شبکه بلور جاذب به عنوان متغیرهای ترمودینامیکی و زمان و سرعت بهم خوردن محلول به عنوان متغیرهای سینیتیکی مطالعه و این مقادیر بهینه شدند. شرایط بهینه، رابطه پیوند دهندگی آبی پروس با تالیم را نسبت به زمان در محلول‌های با غلظت‌های گوناگون نشان داد. بر پایه داده‌های پیوند دهندگی در 24 ساعت، ایزوترم لانگمویر برای تعیین میزان جذب شیمیایی تالیم ارزیابی گردید و مقدار بیشینه ظرفیت پیوند دهندگی 420 mg g^-1  محاسبه شد. سیستم طراحی شده برای جداسازی و استخراج تالیم از پسماندهای محلول‌های آبی پیشنهاد می‌شود.