میکروپپتیدها بهعنوان گروهی نوظهور از مولکولهای تنظیمی، نقش مهمی در شبکههای پیامرسانی، رشد و معماری گیاهان ایفا میکنند. پیشرفتهای اخیر در فناوریهای توالییابی نسل جدید و ابزارهای بیوانفورماتیکی نشان داده است که بخش قابلتوجهی از ژنوم که پیشتر غیررمزشونده تلقی میشد، قادر به تولید پپتیدهای کوچک زیستفعال است. این میکروپپتیدها اغلب توسط چارچوبهای خوانش کوتاه (small open reading frames, sORFs) واقع در نواحی بینژنی، نواحی غیرترجمهشونده و بهویژه آراناهای غیررمزشوندهای مانند آراناهای بلند غیررمزشونده (long non coding RNAs, lncRNAs) و آراناهای حلقوی (circular RNAs, circRNAs) و حتی رونوشتهای اولیه miRNA رمز میشوند. شواهد فزاینده نشان میدهد که این پپتیدها بهعنوان لیگاندهای پیامرسان یا تنظیمکنندههای درونسلولی، فرآیندهای کلیدی از جمله حفظ مریستمها، رشد ریشه جانبی، الگویابی روزنهها، پاسخ به تنشهای زیستی و غیرزیستی و سازگاری گیاه با شرایط محیطی را کنترل میکنند. خانوادههایی نظیر CLE، RGF، PSK، CEP وEPFمهمترین نمونههای میکروپپتیدهای گیاهی هستند که از طریق اتصال به گیرندههای غشایی و فعالسازی مسیرهای پیامرسانی پاییندستی، بیان ژن و تمایز سلولی را تنظیم میکنند. در مجموع، شناخت بهتر میکروپپتیدها و ارتباط آنها با آراناهای غیررمزشونده، افقهای جدیدی برای درک تنظیم رشد گیاه و توسعه راهبردهای نوین بهنژادی و کشاورزی پایدار در مواجهه با چالشهای تغییر اقلیم و امنیت غذایی فراهم میسازد