گسترش فعالیت‌های معدنی، علی‌رغم نقش مهم آن در توسعه اقتصادی، پیامدهای زیست‌محیطی گسترده‌ای بر اکوسیستم‌ها، به‌ویژه زیستگاه‌های جانوری، بر جای می‌گذارد. آلودگی خاک و منابع آبی به فلزات سنگین، تخریب زیستگاه‌ها و اختلال در زنجیره‌های غذایی از جمله مهم‌ترین اثرات منفی معدن‌کاری به شمار می‌روند. در سال‌های اخیر، زیست‌فناوری و مهندسی ژنتیک، از طریق توسعه میکروارگانیسم‌ها و گیاهان تراریخته، به‌عنوان رویکردهایی نوین و پایدار برای کاهش این پیامدها مورد توجه قرار گرفته‌اند. این مقاله مروری با هدف تبیین نقش زیست‌فناوری در کاهش اثرات زیست‌محیطی فعالیت‌های معدنی، به بررسی پیشرفت‌های اخیر در حوزه‌هایی نظیر بیوماینینگ، پالایش زیستی و تثبیت آلاینده‌ها با استفاده از موجودات تراریخته می‌پردازد. همچنین، کارکرد این رویکردها در حفاظت از اکوسیستم‌ها و حیات جانوری، در کنار چالش‌ها، ملاحظات ایمنی‌زیستی و چشم‌اندازهای آینده کاربرد زیست‌فناوری در مدیریت پایدار مناطق معدنی، مورد بحث و تحلیل قرار می‌گیرد.