شبیه‌سازی انسان از تازه‌ترین دستاوردهای علمی است که به‌زودی بر همۀ جنبه‌های زندگی بشر و آیندۀ نوع انسان تأثیر خواهد گذاشت. شبیه‌سازی یک موجود زنده نوعی تولیدمثل غیرجنسی به شمار می‌آید. در شبیه‌سازی انسانی، تولیدمثل بدون عمل لقاحِ میان سلول‌های جنسی نر و ماده صورت می‌گیرد. در این فرایند، ماده ژنتیکیِ درون تخمک زنانه برداشته و با مادۀ ژنتیکیِ یک یاختۀ پیکری از بدن زن یا مرد جایگزین می‌شود. شبیه‌سازی انسان و امکان پدید آمدن نسلی که ویژگی‌های ژنتیکی و خاستگاه جنین در آن توسط یک جنس تعیین شود، پرسش‌های فراوانی را در سطح جهانی برانگیخته و چالش‌های علمی و دینی متعددی را پدید آورده است. دانش‌پژوهان از یک سو با دغدغه‌های اخلاقی و اجتماعیِ پیش‌رو دست‌به‌گریبان‌اند و از سوی دیگر، با اصل حرمت که مانعی برای پژوهش و تحقیق علمی در این زمینه به شمار می‌آید، روبرو هستند. شبیه‌سازی انسان مسئله‌ای فقهیِ نوپدید است که نصّ صریحی در قرآن یا حدیث در مورد آن وجود ندارد. با این حال، حکم شرعی آن را می‌توان از اصول کلی و قواعد عام فقهی به دست آورد. این پژوهش با تبیین اصول فقه امامیه و مقایسۀ آن با دیدگاه‌های علمای اهل‌سنت با هدف نقد و بررسی استدلال‌های فقهی هر دو گروه است.