امروزه استفاده از محصولات تراریخته بهطور چشمگیری افزایش یافته است و بهرهگیری ایمن و مسئولانه از این فناوری مستلزم رعایت اصول ایمنی زیستی است. استقرار نظامهای مؤثر برچسبگذاری و ردیابی محصولات تراریخته به مصرفکننده حق انتخاب اعطا میکند. نتایج یک پژوهش میدانی درباره ردیابی میزان تراریختگی در فرآیند تولید روغن سویای تراریخته، از دانه تا محصول نهایی، نشان میدهد ردیابی تراریختگی در محصول نهایی (روغن تصفیهشده) امکانپذیر است، اگرچه فرآیندهای شیمیایی و حرارتی میزان DNA قابل تشخیص را به شدت کاهش میدهند. با این وجود، مطالعات نشان میدهند بخش قابل توجهی از محصولات تراریخته موجود در بازار فاقد برچسب هستند. این مقاله با رویکردی تحلیلی، چالشها و راهبردهای مرتبط با استقرار این نظامها را بررسی میکند. همچنین، مفاهیم پایه مرور و تجربیات بینالمللی تحلیل شدهاند. نوآوری اصلی این مقاله در ارائهی چارچوب اجرایی بومیسازیشده برای ایران بر اساس تحلیل تطبیقی دو رویکرد مقرراتی غالب جهانی (رویکرد محتاطانهی اتحادیه اروپا و رویکرد نوآوریمحور آمریکا) و تلفیق آن با قابلیتهای فنی اثباتشده در ردیابی تراریختگی محصولات است. در پایان، با مقایسهی این دو رویکرد، توصیههایی سیاستی در این حوزه ارائه شده است.